به نظرم ديگه زماني كه بايد حواست به مخاطب و حرفاش باشه گذشته. ديگه روزگاري كه بايد به مخاطب خط و جهت بديم گذشته؛ واين مخاطب ارزشمند ماست كه براي ما راه رو روشن مي كنه.

تجربه هفته گذشته برنامه "منطقه اختصاصي" تجربه جالبي بود. موضوعمون بلا و مصيببت‌هاي دنياي ما بود. يكي از تلفن‌هاي شنونده‌ها مي گفت: اين دنيا همه‌اش بلا و مصيبته. از صبح تا شب سختي و عذاب داريم و...

به اين فكر مي‌كردم كه اين رو پخش كنم يا نه؟! براي احترام به نظر شنونده پخش كرديم و جالب اين بود كه تلفن بعدي مي‌گفت ما هيچ بلا و مصيبتي نداريم و هرچه هست گردن خود ماست.

توي پيامك‌ها يكي نوشته بود درد بي عشقي بزرگ ترين بلاست و ديگري نوشته بود عاشق شدن بدترين بلا و مصيبته.

خلاصه ما هم به مخاطبمون نياز داريم و هم اعتماد...اگر بگذارند!

--------------------------------------------------

رضا ساکی توصیه کرد قالب وبلاگ رو عوض کنم.چون دیده نمی شه.

کلا من آدم انتقادپذیری ام!