سر چهارراهها كودكان كار را مي بينيم و از ترس عذاب وجدان آفتاب گير را پايين مي كشيم و به درون آينه ي آن مي نگريم .يا به گونه ها و لبهاي رنگينمان نگاه مي كنيم ويا به صورتهاي تراشيده مان كه از صورت دختركان 8 ساله ي گل فروش صاف تر است.عذاب وجدان كه شدت مي گيرد لبخندي از روي ترحم به آنها هديه مي كنيم و تا مدتها از اين اقدام انسان دوستانه! كيفوريم.شيشه ها را بالا مي كشيم تا مبدا فقرشان مسري باشد و غبارش بر خودروي وارداتي ما بنشيند.

كودك بعدي از راه مي رسد ولي ما لبخندمان را پيش از آن خرج كرده ايم وچيزي نداريم تا به رسم هديه به او تقديم كنيم.عذاب وجدان هم كه چراغ، هنوز سبز نشده با سرعت راهش را از ما جدا كرد.تنها چيزي كه براي كودك دوم مي ماند انعكاس تصوير خسته و غمزده ايست كه بر شيشه ي خوروي ما جامانده...