یادم می آید روزهایی بود که روایتگرانش از مردانگی و غیرت و شجاعت ایرانیان مسلمان روایت می کردند و از ارج و قرب زیادی هم برخوردار بودند. یادم می آید اگر مخملباف معلوم الحال فعلی هم  فیلم می ساخت از ارزشها می گفت و از رشادتها. حالا از آن نسل ابراهیم مانده که حاتمی کیاست! ابراهیمی که مهاجر و دیده بان و سایر ماندگاران جنگ را ساخت. او می فهمد و می داند و هنوز خوب روایت می کند. او هنوز در آتش سینمای ما، ابراهیم است. او هنوز دستمزد فروش فیلمهایش را خرج خرید بلیت جشنواره های خارجی نکرده. اما همان ابراهیمی که روزی فکر کردند با روشنفکرنماهای ما همراه شده حالا که جریان انحصار طلب و توتالیتر روشنفکری را نقد می کند منفور آنان می شود و گلستانش را دوباره آتش می زنند.

اما ما هنوز خوشحالیم که ابراهیم ارزشهایمان را حاتم بخشی نکرده و هنوز حاتمی کیای شاگرد آوینی است. ما برای سینمایی که ارزشها را تبلیغ می کند ارزش قایلیم. او هنوز ابراهیم ماست و کاش بماند.

ونکته ی آخر: دیدن "یه حبه قند" را توصیه می کنم. فیلمی که جنجالهای زیادی داشت و دارد. شاید جایش در اسکار خالیست، اگر اسکار درست باشد!

نوشته شده در دوشنبه نهم آبان 1390ساعت 11:20 توسط میثم فکری| |